Ankaragücü’nde uzun zamandır ilk kez geleceğe umutla bakmayı sağlayacak gelişmeler yaşanıyor.
Başkan İlhami Alparslan yoğun şekilde çalışıyor.
Geçen sezondan futbolcu, teknik ekip veya kulüp çalışanı hiç kimsenin bir kuruş alacağı bırakılmadı.
Bir futbol kulübünde huzurun ve güvenin ilk şartı, verilen emeğin karşılığının zamanında ödenmesidir.
Ankaragücü yönetimi bu konuda önemli bir sınav verdi.
Başkan, mevcut kadronun korunacağı sözünü de vermişti.
Bugün geldiğimiz noktada bir futbolcu bile ayrılmadı.
Ankaragücü ayrıca yıllar sonra Süper Lig ekipleri gibi sezona yurt dışı kampıyla hazırlanacak.
Bir başka önemli gelişme de Yeni 19 Mayıs Stadı…
Stadın ligin ikinci yarısında açılması planlanıyor.
Süper Lig’de mücadele eden Gençlerbirliği’nin Başkanı Arda Çakmak, yüksek kullanım maliyetleri nedeniyle yalnızca Beşiktaş ve Trabzonspor maçlarını Yeni 19 Mayıs Stadı’nda oynayabileceklerini, diğer karşılaşmalar için Eryaman Stadı’nı tercih edebileceklerini söylüyor.
Ankaragücü Başkanı İlhami Alparslan ise takımın ikinci yarıdaki bütün iç saha karşılaşmalarını Yeni 19 Mayıs Stadı’nda oynayacağını ifade ediyor.
Böyle olursa Yeni 19 Mayıs Stadı, fiilen Ankaragücü’nün evi hâline gelecek.
Yıllardır stat konusunda sıkıntı yaşayan Ankaragücü, yeniden Ankara’nın merkezine ve kendi tarihine dönecek.
Borçlar ödenmiş, kadro korunmuş, yurt dışı kampı planlanmış, yeni stat için güçlü bir irade ortaya konmuş…
Peki bütün bu olumlu gelişmelere rağmen Ankaragücü camiasında neden hâlâ bu kadar büyük bir sessizlik var?
Kulübün üzerinde adeta ölü toprağı bulunuyor ve bir türlü atılamıyor.
Ankaragücü’nün ileri gelenleri sessiz.
Taraftar grupları sessiz.
Camianın kanaat önderleri sessiz.
Bugüne kadar taraftara açık ve güçlü bir çağrı yapan yalnızca Yenidoğan Maraton’u gördüm.
Onların dışında ciddi bir hareketlilik, heyecan veya sahiplenme kampanyası göremiyoruz.
Bugüne kadar satılan kombine sayısı yalnızca 600-700 civarında.
Yanlış okumadınız: 600-700!
Ankaragücü gibi Türkiye’nin en büyük ve en köklü camialarından birinin, üstelik son derece uygun fiyatlarla satışa sunulan kombinelerde bu seviyede kalması kabul edilebilir değil.
Bir de kardeş takım Bursaspor’a bakıyorum…
Takım hazırlık maçı oynuyor, tribünlerde 40 bin kişi var.
İnsan kıskanmadan edemiyor.
Kombineler kapış kapış satılıyor.
Şehir takımının etrafında kenetlenmiş, tribünler daha sezon başlamadan dolmuş.
Bursaspor Başkanı Enes Çelik neden başarılı?
Elbette yönetim anlayışının, çalışmalarının ve ortaya koyduğu iradenin payı var.
Fakat Enes Çelik’in en büyük gücü, arkasındaki o muazzam taraftar desteğidir.
Enes Çelik masaya oturduğunda yalnızca kendi adına değil, arkasındaki on binler adına konuşuyor.
Bursaspor taraftarının oluşturduğu ekonomik ve toplumsal güç, başkanın attığı her adımın etkisini büyütüyor.
Ankaragücü taraftarı da Eryaman Stadı’nı tıklım tıklım doldursun, İlhami Alparslan’ın gücünü o zaman görün.
Büyüklük yalnızca geçmiş başarılarla, hatıralarla ve sözlerle ölçülmez.
Büyüklük, gerektiği gün takımının yanında durmakla, kombine almakla ve tribünü doldurmakla gösterilir.
“Neden bu noktadayız?” diye soruyorum.
Elbette ligin yaklaşık dört ay ara vermesinin etkisi var.
Futboldan bu kadar uzun süre uzak kalınca taraftarın takımla bağı ister istemez zayıflıyor.
Yaz döneminde taraftarı yeniden heyecanlandıran ve tribüne hazırlayan en önemli gelişme de transferlerdir.
Yeni isimler açıklanır, taraftar futbolcuları araştırır, kadroyu tartışır, formasyon kurar, gelecek sezonun hayalini kurar.
Ankaragücü ise transfer yasağı nedeniyle bu motivasyon kaynağından mahrum kaldı.
Ancak transfer yapılamaması, taraftarın heyecanlanacağı hiçbir şey bulunmadığı anlamına gelmiyor.
Altyapıdan gelen bazı genç yeteneklerden büyük bir övgüyle söz ediliyor.
Takımı izleyenler, ikisi de 17 yaşında olan sağ bek Şükrü Kara ile ofansif orta saha Barış Yılmaz’ı öve öve bitiremiyor.
Geçen sezon kısa sürede gösterdikleriyle tadı damağımızda kalan, yine 17 yaşındaki Furkan Perker’i merak etmeyeniniz var mı?
Belki de Ankaragücü’nün transfer yasağından çıkaracağı en büyük fırsat, bu çocuklar olacak.
Yeni bir futbolcu transfer edemiyorsanız, kendi içinizden çıkan gençleri taraftarla buluşturursunuz.
Onların hikâyesini anlatır, taraftarı bu çocukların gelişimine ortak edersiniz.
Taraftar şunu da bilmeli: Kulübü ne kadar güçlü biçimde sahiplenirse İlhami Alparslan’ın işi o kadar kolaylaşır.
İkinci Lig’de mücadele eden bir kulübe sponsor bulmak kolay değil.
Para bulmak hiç kolay değil.
Buna rağmen geçen sezon kulübe 200-250 milyon lira civarında kaynak girişi sağlandı.
Fakat futbol kulüpleri dipsiz kuyu gibidir.
Ne kadar para harcarsanız harcayın, kısa sürede yeni kaynaklara ihtiyaç duyarsınız.
Sezon öncesinde futbolcuların peşinatlarının ödenmesi gerekiyor.
Temmuz sonu ve ağustos başı için sözler verildi, sözleşmeler imzalandı.
Kulübün bugün yaklaşık 70-80 milyon lira sıcak paraya ihtiyacı var.
İlhami Alparslan da bu kaynağı oluşturabilmek için harıl harıl çalışıyor.
Ancak bir başkanın tek başına çabasıyla bu çarkın sonsuza kadar dönmesi mümkün değil.
Kombine satışından lisanslı ürün alışverişine, tribün desteğinden kulübün oluşturacağı kampanyalara kadar camianın da ekonomik yükün bir ucundan tutması gerekiyor.
Taraftarın göstereceği sahiplenme, kulübe yalnızca moral değil doğrudan gelir de sağlayacak.
Ancak burada bütün sorumluluğu taraftarın üzerine yıkmak da doğru olmaz.
Kulübün ciddi iletişim eksikleri bulunuyor.
Ankaragücü bu sezon fazlasıyla içine kapanık ilerliyor.
Takım sezonun ilk hazırlık maçını oynuyor, biz medya mensupları bile karşılaşmayı ertesi gün tesadüfen öğreniyoruz.
Üstelik güçlü bir rakibi yenmişsin…
Kaybetsen ve sonucu duyurmamaya çalışsan, yanlış olsa da bunun mantığını bir ölçüde anlayabilirim.
Ama güçlü bir rakibi mağlup etmişken bunu neden taraftarına duyurmazsın?
Neden takımın hazırlık sürecini camianla paylaşmazsın?
Neden övgüyle bahsedilen genç oyuncularını taraftarına tanıtmazsın?
İnanın, aklım almıyor.
Yarın Malatya Yeşilyurtspor ile hazırlık maçı var.
Karşılaşma uzak bir yerde değil, Kızılcahamam’da oynanacak.
Taraftara çağrı yaparsın.
İnsanlar gelir, takımını izler ve futbolcularla yeniden bağ kurar.
Yeni sezon öncesinde küçük de olsa bir heyecan dalgası oluşturursun.
Sonrasında Eryaman Stadı’nda taraftara açık bir hazırlık maçı planlarsın.
Tribünleri doldurmak için kampanya yapar, genç futbolcuları öne çıkarırsın.
Böylece taraftar hem takımını görür hem de yeni sezon başlamadan kulübün havasına girer.
Nedense Ankaragücü bu sezon kendisini bilinçli olarak saklıyor.
Taraftarla ve medya mensuplarıyla buluşmaktan kaçınıyor görüntüsü veriyor.
Bu, kulübün kendi tercihi olabilir ama doğru bir tercih değildir.
Ankaragücü’nün en büyük gücü her zaman taraftarı olmuştur.
Taraftarı işin içine çekmez, bilgilendirmez ve motive etmezseniz 600-700 kombineye mahkum olursun.
METİNER ERDEM
